W latach 1918-1939 Warszawa była centrum kultury żydowskiej wywierającym wpływ na inne miasta w kraju i za granicą. Środowisko artystów żydowskich liczyło około 100 malarzy grafików, rzeźbiarzy i metaloplastyków. Plastycy skupieni byli w kilku stowarzyszeniach i grupach zawodowych. Organizacją o największym znaczeniu było założone w 1923 r. Żydowskie Towarzystwo Krzewienia Sztuk Pięknych w Polsce. Około 1934 r. powstało Stowarzyszenie Żydowskich Artystów Plastyków w Polsce zrzeszające blisko 80 artystów. Stowarzyszenie, obok prezentowania dorobku swoich członków, pełniło także rolę związku zawodowego. Urządzało regularne wystawy zbiorowe, tzw. Salony, oraz wystawy indywidualne. Ważną rolę w dziedzinie popularyzacji sztuki żydowskiej pełniło Muzeum Starożytności Żydowskich im. Mathiasa Bersohna przy Żydowskiej Gminie Wyznaniowej (otwarte w 1910 r.). Przez całe dwudziestolecie międzywojenne powstawały też różnorodne grupy artystyczne, np. Zrzeszenie "Muza", skupiające twórców pokolenia lat osiemdziesiątych XIX wieku. W 1933 r. założono "Grupę Pięciu" (w 1937 r. przekształciła się w "Grupę Siedmiu"). Ścisłe związki łączyły plastyków ze Związkiem Literatów i Dziennikarzy Żydowskich.
Wszystkie prezentowane na wystawie prace pochodzą z kolekcji Żydowskiego Instytutu Historycznego.